Red Rocks, week 2

Een korte post vanuit Moab over mijn tweede week in Red Rocks:

Na een regenachtige rustdag met erg veel wind en een kapot gewaaide tent besluiten we hierna wat moeilijkere routes te proberen. We klimmen de prachtige hoekversnijding “The Nightcrawler” (5.10c). Een juweeltje met stevig klimmen wat er op het oog moeilijker uit ziet dan het uiteindelijk is.

Fleur in de magistrale versnijding van "The Nightcrawler" (5.10c)

Op donderdag besluiten we voor de meest favoriete route van Lyn Hill te gaan “Levitation 29” (5.11c, 350m). We staan extra vroeg op omdat het vaak erg druk is in deze mega klassieke route en ook omdat het gewoon een heel stevige aanloop heeft van bijna 3hr. Gek genoeg komen we er al snel achter dat we die dag de route helemaal voor ons alleen hebben. De eerste lengte is even schrikken, het is maar 5.10a gewaardeerd maar toch voelt het bij Fleur en mij veel moeilijker aan, dat belooft niet veel goeds. De tweede lengte is gelijk een van de moeilijker lengtes. Gelukkig lees ik de sleutelpassage door het dakje snel en plaats ik een heelhook en hoppa bij de standplaats. De sleutellengte mag Fleur voorklimmen, per slot van rekening is kleine randjes haar specialiteit. En ze klimt de lengte in prachtige stijl onsight voor. Ook ik klim de lengte in een keer na, maar moet toch erg mijn best doen bij de kleine randjes. De lengtes erna zijn allemaal prachtig en geen enkele lengte is een weggevertje. Een schitterende route met als enige nadeel de constante blootstelling aan de zon. We zijn erg blij dat we de hele route zonder vallen hebben geklommen !

Fleur in de crux lengte van Levitation 29

Op de laatse dag in Red Rocks klim ik nog een aantal klassieke routes met de Amerikanen Fred en Harrison. We klimmen “Triassic Sands” (5.10b) en “Wholesome Fullback”(5.10a). De laatste voelde veel moeilijker aan dan de graad aangeeft, maar wat maakt het uit, het is en blijft prachtig klimmen. Met het abseilen komen we langs de sleutellengte van “Our Father” (5.10d). En zodra ik de route zie kan ik de verleiding niet weerstaan deze lengte voor te klimmen, WAUW!!

In de prachtige crux lengte van 'Our Father' (5.10d)

Red Rocks, Nevada

Op dit moment zit ik in een koffietentje in Las Vegas. Vandaag hebben we wederom een heerlijke dag geklommen op het prachtige rode en witte zandsteen van Red Rocks. Ik had niet gedacht dat het klimmen hier zo mooi zou zijn. Ik ben echt verbaasd over de hoge kwaliteit van het zandsteen. Hoge wanden tot wel 600 m en heel heel veel routes. Er is werkelijk waar voor ieder wat wils. Zeer steile routes met een enorme exposure en soms maar net vijfdegraads klimmen. Het doet mij een beetje denken aan een mengeling van de Dolomieten, Wadi Rum en Arapiles.

Een boulder die je wel moet beklimmen!!

De afgelopen week hebben we wat ingeklommen op makkelijke routes. Zo hebben we onder meer de ultra-klassiekers Epinephrine (680m, 5.9) en Crimson Chrysalis (400m, 5.8) geklommen. Prachtig, van schoorstenen tot randjes. Ook zijn er hele mooie single-pitch trad lijnen zoals Mai Tai (5.10d R). En er kan uitmuntend sportgeklommen worden en geboulderd. Kortom we vermaken ons wel 🙂

Fleur in de klassieke boulder The Pearl

Crack Climbing Workshop op het NSKB 2015

Zelf ook nog even trainen uiteraardAfgelopen zaterdag was er het “Nederlands Studenten Kampioenschap Boulderen” in Boulderhal Sterk. En die dag stonden Kris Schrijvers en ik er ook met de crackmachine en spleetbakken om de boulderaars een workshop spleetklimmen te geven. Het was een ontzettend leuke dag waarbij met heel veel enthousiasme de verschillende onderdelen van het spleetklimmen werd geprobeerd. Zo hadden we, omdat het toch een kampioenschap was, een klein competitief element toegevoegd. Wie kon er het langst in een chickenwing blijven hangen? Wie kon de meeste meters  jammen in de spleetbakken? En wie kon de meeste pijn verduren en wat klimmeters maken in de “Off-Width roof-crack”? Uiteindelijk won Victor van onze eigen USAC het totaal klassement!! Veel dank aan de organisatie voor de leuke dag en de smakelijke prijzen 😉

– click for more –

Fotografie door Kris Schrijvers.

De dag werd mede mogelijk gemaakt door:

      

rab_logo_black

‘Spleetklimmen’ op Klimmuur Utrecht

Hoewel Klimmuur Utrecht al een jaar een heuse spleet/crack rijk was hebben we  gisteren deze vernieuwd en uitgebreid. Michael heeft supermooie spleetmodules gemaakt en nu ook een mooi verloopstuk van de diepe bakken naar de ondiepe bakken. Alle lof naar Michael voor dit ontwerp en timmerwerk. Het resultaat is een spleet/crack die loopt van ‘hands’naar ‘vuist’ naar ‘ringlocks’ en eindigt in ‘vingers’. De spleet/crack is nu wat toegankelijker als voorheen wat zorgt voor ‘delightful jamming’ oftewel heerlijk spleetklimmen 🙂

De volgende gradaties kunnen worden geklommen:

5c –> start staand met gebruik van alle kleine witte en rode treedjes, eindigt bovenop bovenste spleetbakmodule

6b –> zitstart aan stalagtiet, gebruikmakend van alleen de witte treedjes, eindigt op stalagtiet in het dak (de bovenkant vd bovenste spleetbakmodule niet gebruiken)

6c/6c+ –> zitstart aan stalagtiet, ZONDER treedjes, eindigt op stalagtiet in het dak (de bovenkant vd bovenste spleetbakmodule niet gebruiken)

LET OP: deze gradaties zijn bij benadering!!! Heb je hele kleine handen dan kan je er onderin zo een aantal gradaties bij op tellen, heb je hele dikke klauwen dan kan je er bovenin weer een gradatie bij op tellen. Laat je niet leiden door de gradaties, spleetklimmen is een specialisatie binnen de klimsport en als je dit niet gewend bent dan kan de makkelijkste spleet moeilijker aanvoelen dan je moeilijkste route ooit. Een nieuwe uitdaging, lekker oefenen, veel plezier!!

Michael die de modules monteert. Michael tijdens de eerstbeklimming van de vernieuwde spleet!Van hands naar vuist naar vingers

 

Een lang weekend Sardinië

Sardinie_NdeJonge (1 of 1)

Vorig weekend was ik een lang weekend in Sardinië, om lekker te multi-pitch-sportklimmen in de zon. Helaas hadden we wel wat pech met het weer en was het zonnetje tamelijk vaak afwezig. Toch hebben we (met Martin, Sascha en Celine) een super weekend gehad en hebben we het beste uit de condities gehaald. We hebben een aantal mooie medium-lange routes gedaan op prachtig kalk. En een aantal routes boven een onstuimige zee. Het was wel weer even wennen al die sequenties, kruispasjes en kleine randjes van het kalkgesteente. Nu nog een keer terug om een echte lange route te klimmen zoals een lijn op de Punta Giraldini (zie foto).

 

IRATA Level 2

Een complexe redding: 'a mid tranfer rescue'Vorige week heb ik de cursus `IRATA level 2´gevolgd bij Ascent Safety BV in Amersfoort. En jawel ik ben geslaagd met een `very good` 🙂

De level 2 cursus kan je alleen volgen als je meer dan 1000 directe uren in de touwen hebt gehangen en meer dan een jaar werkervaring hebt. Tijdens de cursus leer je vrijwel alle complexe reddingen uit vrijwel alle hachelijke situaties waarin je terecht kan komen. Zo heb ik reddingen uitgevoerd in een “grote touwwissel”, langs “re-anchors” en “deviations”, “mid-tranfer rescue (level 3)” (zie foto), en slachtoffers door de hele hal getakeld. Kortom erg leuk en zeer leerzaam!

Werken, werken en nog eens werken..

Ja, ja de hele zomer stond voor mij voornamelijk in het teken van werken, werken en nog eens werken. Vanwege het doorgaans stabielere weer in de zomer zijn er in deze periode erg veel klussen. En dus moet het geld worden verdiend om de magere, donkere maanden in de winter door te kunnen komen.

De grootste klussen deze zomer heb ik gedraaid op windmolenparken in de Noordzee. Dit is momenteel booming-business aangezien ze als paddenstoelen uit de grond worden gestampt of beter gezegd in de zeebodem worden geramd.

Windmolenpark op een mooie rustige dag

Windmolenpark op een mooie rustige dag

Een andere mooie klus, dit keer on shore, heb ik uitgevoerd in samenwerking met Marcel Gresnigt. Hier hebben we op een mooie nazomerse dag de dakgoten  van een gebouw schoongemaakt waar ze met een hoogwerker niet bij konden. De grote uitdaging was de ´rigging´ (bevestiging vd touwen) aangezien op de daken geen geschikte ankerpunten aanwezig waren. Maar dit was voor ons uiteraard geen probleem en we hebben de klus op een veilige en efficiënte wijze kunnen klaren.

Marcel hard aan het werk om de dakgoten schoon te krijgen

Marcel hard aan het werk om de dakgoten schoon te krijgen

Bergwijzer

Op Bergwijzer verscheen een leuk stukje over de beklimming van de Fitz Roy en onze afdaling door de Patagonische storm. –> ZIE HIER

Valley Uprising

De Alcove swing op El Capitan, met skateboardDoor Teun werd ik geattendeerd dat ik te zien zou zijn in de nieuwe film Valley Uprising. En jawel hoor daar zit ik met muts en lange haren in de kantine van de Yosemite Lodge bij het stukje over “Problems with authority” 🙂 (ca. 58:40)

Wat ik ook leuk vond is het stukje van de ‘Alcove Swing’ op een skateboard. Het was wederom een regenachtige dag waardoor Pierce, Steven en ik gewapend met halve liters bier en gordel de Alcove Swing gingen doen. En natuurlijk ook even met skateboard. Hilarisch! Later kwamen Mikey en Jimmy om foto’s te schieten en te filmen voor National Geographic. Maar deze beelden hebben dus ook de film Valley Uprising gehaald.

De film is trouwens een echte aanrader. Het geeft een prachtig beeld van de geschiedenis van het grensverleggende klimmen in Yosemite. Man wat heb ik een zin om daar weer heen te gaan!

Hieronder de trailer van de film Valley Uprising:

Dean Potter

You’re just out there…WAYYY out there! – Dean Potter

Enorm geschokt lees ik dat afgelopen zaterdag een van de meest inspirerende klimmers van de afgelopen tijd is overleden na een base-jump. Dean Potter een groot big-wall klimmer, een magistrale slack-liner, een van de beste free-solo klimmers en niet te vergeten een GROOTS alpinist. Op het internet is inmiddels genoeg te lezen over het ongeluk: PlanetMountain, Rock&Ice, Guardian etc…

Mijn eerste impressie van Dean was het filmpje uit Masters of Stone V waarin hij (met kort haar)  ‘The Nose’ route op El Capitan beklimt, helemaal alleen en in een zeer snelle tijd van ca. 4,5 uur:

Voor mij was en is Dean zeer inspirerend omdat hij volledig zijn eigen leven durfde te leiden. Niet jezelf continue indekken, voor de veilige weg gaan, teveel nadenken, gewoon doen en genieten van het klimmen en het leven. Ook vond hij het competitieve element van het rotsklimmen, oftewel jezelf meten aan anderen, weinig interessant. Voor hem was het ‘daar buiten zijn’ en de spiritualiteit binnen het klimmen het meest belangrijk.

Het overlijden van Dean is voor mij, en ik denk de hele klimwereld, een groot gemis !