Peuterey Integrale met Freney Pijler

Moe, voldaan, verheugd, met lichte trots en vooral stijve en zeer zure bovenbenen kan ik melden dat Niels van Veen en ik woensdag 17 augustus rond 14hr30 op de top van de Monte Bianco stonden. Mijn 5e keer op deze witte reus van de Alpen en de 4e route via de afgelegen en ruige Italiaanse zijde, ditmaal de Peuterey Integrale met de Freney Pijler uitklim. We hadden vanwege zware tassen, acclimatiseren en hier en daar een vleugje slecht weer en matige condities, 6 dagen nodig met 5 bivaks. Een ongelooflijk mooie expeditie in het machtige Mont Blanc massief! En een klein beetje een afrekening met de zomer van 2013 waarbij Niels en ik net niet de Super Integrale konden klimmen vanwege een naderende storm. Ik heb genoten en vooral heel erg afgezien. Het was het absoluut meer dan waard. Niels bedankt!!

Hopelijk binnenkort een verslag van deze beklimming.

Niels (rechts) en ik op de top vd Monte Bianco (4810 m) na zes lange dagen klimmen.

 

Retraite in Bohuslan

De hele zomer staat in het teken van werk, werk op een offshore windmolenpark voor de kust van Denemarken. In de zomer wordt het geld verdiend voor het hele jaar. Maar dat neemt niet weg dat men ook zijn rust moet pakken. Nou en dat hebben we gevonden. Na mijn shift ben ik samen met Rutger doorgereden naar Zweden. Het klimgebied Bohuslan als bestemming. Granieten wanden, spleetroutes van vinger tot schoorsteen en geen boorhaak te bekennen. Puur klimmen dus!

We hebben ons kamp opgeslagen aan een idyllisch meer. s´ Ochtends en ´s avonds zwemmen en tussendoor klimmen, eten en drinken. En wat een rust!

Ons bivakplekje.

 

Haller myr, een oase van rust.

 

Een onbekende zwitserse klimmer in Ingmars Kamin (6- R).

Trad weekend Regio Limburg

Afgelopen weekend heb ik samen met een hele leuke groep enthousiaste en gemotiveerde zuiderlingen een weekend geklommen in Ettringen. Het weekend stond in het teken van traditioneel klimmen. Voor de meeste deelnemers was dit een eerste kennismaking met het plaatsen van cams en nuts en het klimmen van spleten. Ook waren er twee deelnemende instructeurs mee die bijgeschoold konden worden en hiermee punten voor hun licentie hebben gehaald.

Cams, cams en nog meer cams (foto: Thomas Ogg).

De eerste dag hebben we eerst de materiaaleigenschappen besproken van de verschillende tussenzekeringen. Daarna hebben we vooral veel geklommen en geoefend met het plaatsen van de tussenzekeringen. Op de zondag hebben we naast het vrijklimmen ook artificieel geklommen. Tot slot hebben we het bouwen van standplaatsen bijgeschaafd en opgefrist.

Iedereen bedankt voor het enthousiasme en het gezellige, leerzame weekend!

Otto maakt mooie piaz bewegingen (foto: Thomas Ogg).

Instructie geven onder een wand in Kottenheim (foto: Thomas Ogg).

Met dank aan Thomas Ogg voor de mooie foto’s.

Controversy – PRINCE RIP

Als groot liefhebber van zijn muziek ben ik toch wel ontdaan door de plotselinge dood van de legendarische PRINCE. Zijn dood zorgt er voor dat we allemaal stil staan bij zijn muziek en dit roept weer herinneringen op, bij mij wel tenminste. Zo zag ik PRINCE een aantal jaren geleden  in Ahoy tijdens North Sea Jazz. Helaas vond ik het te massaal en zat ik vrijwel achteraan naar een klein stipje in de verte te kijken, afijn bijzonder was het wel!

Een andere herinnering die snel bij mij opkwam is de expeditie naar Groenland in 2009. Hier klom ik samen met Jelle Staleman een nieuwe route op de majestueuze, vrijstaande pilaar “The Cenotaph”. Na een mislukt poging kwam succes. De route noemden we “Controversy” (zet volume hoog en klik!!). Een nummer met veel lading en tot op de dag van vandaag een tekst en een boodschap die nog steeds actueel is!

De 900 m vrijstaande pilaar "The Cenotaph"

Do I believe in God?

Do I believe in me?

Let me tell ya

Some people wanna die

So they can be free

I said life is just a game

We’re all just the same

Don’t ya wanna play?

Controversy, controversy

Indian Creek & Desert Towers

– Click on one of the pictures for a slideshow –

De eerste week in Indian Creek, Utah, hadden we een behoorlijk valse start. Kris, Daniel en ik zijn ontzettend ziek geworden van een behoorlijk heftige griep. Drie dagen lang deden al mijn spieren pijn en had ik koude rillingen, behoorlijk klote dus, volgens mij in twintig jaar niet zo ziek geweest. De dagen erna was ik te zwak, fysiek en mentaal om te kunnen klimmen, helaas een verloren week.

De week erna ben ik weer langzaam proberen in het rotsklimmen te komen, vooral mijn mentale kracht was op een minimaal laag niveau. En het zeer fysieke klimmen in Indian Creek vraagt om een mentale ondersteuning van de geest! Toch ging het snel en hebben we een aantal waanzinnige routes kunnen klimmen. Hoogtepunten waren “Pente” (5.11-), een 40 m lange tight-hand crack, “Black Uhuru” (5.10+) en de iets listigere “Lieutenant Uhuru” (5.11-), twee schitterende lie-back splitters. Het hoogtepunt voor mij in de tweede week was een onsight beklimming van “Big Guy” (5.11-), een voor het oog verbluffend uitziende Off-Width waarbij de hand-vuist verklemming, de armbars en de heel-toe voetplaatsingen essentieel zijn. Kris weet nog schitterende beelden te schieten van deze beklimming!

Steven in de route Vision Quest op de Bridger Jack.

Samen met Steven, uit Ouray Colorado, en Romarique uit Frankrijk, beklimmen we de dag erna een meerdere touwlengte route genaamd “Vision Quest” op een van de desert towers op de ‘Bridger Jack Mesa’. Een behoorlijk fysieke route met squeeze chimneys en fistcracks. Een prachtige eerste toren en een verbluffend uitzicht is onze beloning van die dag.

De North Sixth Shooter!!
Nu de fysieke en mentale krachten weer zijn opgeladen gaat het in de derde week gebeuren. De eerste dag klimmen we de “Lightning Bolt Cracks” op de North Sixth Shooter, een majestueuze vrijstaande toren in de woestijn. De dag erna gaan we naar het gebied Broken Tooth. In 2009 was ik hier met de American Alpine Meeting en wist ik maar weinig routes in één keer uit te klimmen. Zo had ik twee pogingen in de route “Rock Lobster” (5.11), op toprope en beide pogingen met een rust in het touw. Als Kris, Daniel en Romarique alle drie de route in één keer voorklimmen weet ik dat ik niet achter kan blijven. De sleutelpassage is een sectie helemaal op het einde van de lengte met ring-locks en off-fingers, goed op je voeten staan is het advies. Net voor deze sectie loop ik te kloten met mijn plaatsingen en merk ik dat de mentale motor terug denkt aan de pogingen in 2009, toen faalde ik, ben ik nu beter geworden?? Na de gedachten in mijn hoofd te hebben gekalmeerd, klim ik zowaar de route in goede stijl omhoog zonder enige problemen. Klimmen blijkt ook nu weer vooral mentaal! Dan spoort Kris mij aan om de mega Off-Width “Dentist Chair” aka “Raw Deal” (5.11+) in te stappen, een mega lange brede spleet waar je niet helemaal in kan kruipen maar wat eveneens te breed is om een vuist in te verklemmen, 50 m afzien dus. Na een dikke 50 minuten vechten weet ik de route in één keer uit te klimmen, waanzinnig, het tape om mijn handen is volledig versleten en mijn knieën zijn rood en pijnlijk beurs, maar de herinnering aan dit gevecht is het enige dat blijft!

Daniel op weg naar de Moses, de hoge vrijstaande toren in het midden.

Zelfs nu is het klimmend hart nog niet te stoppen en de dag erna rijden we met z’n vieren naar de ‘Moses’, een ca. 200 m hoge vrijstaande toren in Canyonlands National Park. De rit er naar toe duurt ruim 2 hr en gaat over ruig 4wd terrein, zandige kreekbeddingen met grote losse stenen, langs steile rotswanden en door diepe uitgespoelde kuilen, een avontuur op zichzelf. Maar niet voor ons want ons doel is de route “Primrose Dihedrals” (5.11+). De eerste lengte is een stevige boulderpassage (5.11d) die Daniel prachtig weet te klimmen, ook ik kom er zonder problemen in één keer doorheen. De tweede lengte is een grote traverse waarbij het managen van het touwverloop en de lange run-out hierbij de grootste uitdaging is.

Kris klimt eveneens in goede stijl omhoog in de Off-Width `The Ear`

De laatste moeilijke lengte is “The Ear” een heftige Off-Width die door de meeste klimmers artificieel wordt beklommen via de ingeboorde haken. Ik ben gebrand deze beruchte lengte in één keer vrij te klimmen. Ik begin met chickenwings en het verklemmen van mijn lichaam in de brede spleet, als ik rechts kan afsteunen met mijn voeten kruip ik uit de spleet en ga ik via de brede rand van het oor in de lie-back, ik maak een goede keuze en heel even voel ik mij een echte klimmer, het gaat zo soepel. Tot slot wordt de spleet steiler en zijn de kleine voettreedjes verdwenen. Terug met het lichaam in de spleet en opnieuw een chickenwing met de linker arm, de voortbeweging gaat nu verder met de hiel-teen verklemming van de rechtervoet. Op de standplaats aangekomen ben ik erg gelukkig met de geheel vrije beklimming van de Moses, wat een route en wat een toren, werkelijk verbluffend!

De Tower of Babel met de route Zenyatta Entrada die loopt over de smalle linker wand
De dag erna ben ik behoorlijk moe van de serie beklimmingen van de afgelopen dagen. Toch moet ik er nog aan geloven. Samen met Steven en Pete besluiten we de route “Zenyatta Entrada” (IV, 5.4, C3) op de Tower of Babel te proberen in Arches National Park. Deze artificiële route is een ware klassieker en werd in 1986 geopend door Charlie Fowler, Eric Bjornstad en Lin Ottinger.

Pete on lead in de eerste lengte!

Pete klimt de eerste lengte voor, een voor mij een enorm inspirerend moment omdat Pete geboren werd met maar één arm!! Waanzinnig hoe hij ondanks deze beperking in waanzinnige stijl omhoog klimt, respect! Nadat Steven twee lengtes klimt is het mijn beurt. Na bijna 4 jaar niet te hebben geartiefd is het even wennen. Zeker in de twee crux lengtes die voor mijn rekening zijn. Vage obscure plaatsingen waarbij je de cam eerst moet laten bijten voordat je hem kan belasten. En waarbij de camlobes soms half en onder een scherpe hoek in het zandsteen bijten, scary scary….

Steven en Pete op de top van de Tower of Babel!
Wat een week, wat een overdosis aan zandsteen van hoge kwaliteit, wat een verbluffende uitzichten en wat een goed gezelschap! Ik vermaak mij nog wel 🙂

Red Rocks, week 2

Een korte post vanuit Moab over mijn tweede week in Red Rocks:

Na een regenachtige rustdag met erg veel wind en een kapot gewaaide tent besluiten we hierna wat moeilijkere routes te proberen. We klimmen de prachtige hoekversnijding “The Nightcrawler” (5.10c). Een juweeltje met stevig klimmen wat er op het oog moeilijker uit ziet dan het uiteindelijk is.

Fleur in de magistrale versnijding van "The Nightcrawler" (5.10c)

Op donderdag besluiten we voor de meest favoriete route van Lyn Hill te gaan “Levitation 29” (5.11c, 350m). We staan extra vroeg op omdat het vaak erg druk is in deze mega klassieke route en ook omdat het gewoon een heel stevige aanloop heeft van bijna 3hr. Gek genoeg komen we er al snel achter dat we die dag de route helemaal voor ons alleen hebben. De eerste lengte is even schrikken, het is maar 5.10a gewaardeerd maar toch voelt het bij Fleur en mij veel moeilijker aan, dat belooft niet veel goeds. De tweede lengte is gelijk een van de moeilijker lengtes. Gelukkig lees ik de sleutelpassage door het dakje snel en plaats ik een heelhook en hoppa bij de standplaats. De sleutellengte mag Fleur voorklimmen, per slot van rekening is kleine randjes haar specialiteit. En ze klimt de lengte in prachtige stijl onsight voor. Ook ik klim de lengte in een keer na, maar moet toch erg mijn best doen bij de kleine randjes. De lengtes erna zijn allemaal prachtig en geen enkele lengte is een weggevertje. Een schitterende route met als enige nadeel de constante blootstelling aan de zon. We zijn erg blij dat we de hele route zonder vallen hebben geklommen !

Fleur in de crux lengte van Levitation 29

Op de laatse dag in Red Rocks klim ik nog een aantal klassieke routes met de Amerikanen Fred en Harrison. We klimmen “Triassic Sands” (5.10b) en “Wholesome Fullback”(5.10a). De laatste voelde veel moeilijker aan dan de graad aangeeft, maar wat maakt het uit, het is en blijft prachtig klimmen. Met het abseilen komen we langs de sleutellengte van “Our Father” (5.10d). En zodra ik de route zie kan ik de verleiding niet weerstaan deze lengte voor te klimmen, WAUW!!

In de prachtige crux lengte van 'Our Father' (5.10d)

Red Rocks, Nevada

Op dit moment zit ik in een koffietentje in Las Vegas. Vandaag hebben we wederom een heerlijke dag geklommen op het prachtige rode en witte zandsteen van Red Rocks. Ik had niet gedacht dat het klimmen hier zo mooi zou zijn. Ik ben echt verbaasd over de hoge kwaliteit van het zandsteen. Hoge wanden tot wel 600 m en heel heel veel routes. Er is werkelijk waar voor ieder wat wils. Zeer steile routes met een enorme exposure en soms maar net vijfdegraads klimmen. Het doet mij een beetje denken aan een mengeling van de Dolomieten, Wadi Rum en Arapiles.

Een boulder die je wel moet beklimmen!!

De afgelopen week hebben we wat ingeklommen op makkelijke routes. Zo hebben we onder meer de ultra-klassiekers Epinephrine (680m, 5.9) en Crimson Chrysalis (400m, 5.8) geklommen. Prachtig, van schoorstenen tot randjes. Ook zijn er hele mooie single-pitch trad lijnen zoals Mai Tai (5.10d R). En er kan uitmuntend sportgeklommen worden en geboulderd. Kortom we vermaken ons wel 🙂

Fleur in de klassieke boulder The Pearl

Crack Climbing Workshop op het NSKB 2015

Zelf ook nog even trainen uiteraardAfgelopen zaterdag was er het “Nederlands Studenten Kampioenschap Boulderen” in Boulderhal Sterk. En die dag stonden Kris Schrijvers en ik er ook met de crackmachine en spleetbakken om de boulderaars een workshop spleetklimmen te geven. Het was een ontzettend leuke dag waarbij met heel veel enthousiasme de verschillende onderdelen van het spleetklimmen werd geprobeerd. Zo hadden we, omdat het toch een kampioenschap was, een klein competitief element toegevoegd. Wie kon er het langst in een chickenwing blijven hangen? Wie kon de meeste meters  jammen in de spleetbakken? En wie kon de meeste pijn verduren en wat klimmeters maken in de “Off-Width roof-crack”? Uiteindelijk won Victor van onze eigen USAC het totaal klassement!! Veel dank aan de organisatie voor de leuke dag en de smakelijke prijzen 😉

– click for more –

Fotografie door Kris Schrijvers.

De dag werd mede mogelijk gemaakt door:

      

rab_logo_black

‘Spleetklimmen’ op Klimmuur Utrecht

Hoewel Klimmuur Utrecht al een jaar een heuse spleet/crack rijk was hebben we  gisteren deze vernieuwd en uitgebreid. Michael heeft supermooie spleetmodules gemaakt en nu ook een mooi verloopstuk van de diepe bakken naar de ondiepe bakken. Alle lof naar Michael voor dit ontwerp en timmerwerk. Het resultaat is een spleet/crack die loopt van ‘hands’naar ‘vuist’ naar ‘ringlocks’ en eindigt in ‘vingers’. De spleet/crack is nu wat toegankelijker als voorheen wat zorgt voor ‘delightful jamming’ oftewel heerlijk spleetklimmen 🙂

De volgende gradaties kunnen worden geklommen:

5c –> start staand met gebruik van alle kleine witte en rode treedjes, eindigt bovenop bovenste spleetbakmodule

6b –> zitstart aan stalagtiet, gebruikmakend van alleen de witte treedjes, eindigt op stalagtiet in het dak (de bovenkant vd bovenste spleetbakmodule niet gebruiken)

6c/6c+ –> zitstart aan stalagtiet, ZONDER treedjes, eindigt op stalagtiet in het dak (de bovenkant vd bovenste spleetbakmodule niet gebruiken)

LET OP: deze gradaties zijn bij benadering!!! Heb je hele kleine handen dan kan je er onderin zo een aantal gradaties bij op tellen, heb je hele dikke klauwen dan kan je er bovenin weer een gradatie bij op tellen. Laat je niet leiden door de gradaties, spleetklimmen is een specialisatie binnen de klimsport en als je dit niet gewend bent dan kan de makkelijkste spleet moeilijker aanvoelen dan je moeilijkste route ooit. Een nieuwe uitdaging, lekker oefenen, veel plezier!!

Michael die de modules monteert. Michael tijdens de eerstbeklimming van de vernieuwde spleet!Van hands naar vuist naar vingers