Ettringen aan de start van de zomer

Afgelopen weekend was het weer zover, heerlijk klimmen in de bosrijke kuilen van Kottenheim en Ettringer Lay. Mij viel de eer ten deel aan te kunnen sluiten bij wat leden van de Expeditie Academie III om zo de stramme lockdown benen weer te strekken in de rotsen.
Op zaterdag werd ons geduld flink op de proef gesteld door hevige buien. Maar als flexibele alpinisten werd het plan snel bijgesteld en hebben we een prachtige trailrun gerend door Kottenheim en over de Bellerberg. Inclusief vierhonderd hoogtemeters 🙂

Schuilen voor de zomerse regenbuien.

De dagen zijn lang dus aan het einde van de middag binden we ons eindelijk in en vinden we tussen de natte rots tal van mooie droge scheuren. Kortom ‘Het gaat los!” in de arena van Kottenheim.

Noor in opperste concentratie na een sterk stukje trad klimmen.

De toon wordt gezet door Noor die sterk door de listige vingerspleet ‘Prochazka arenou’ (7) klimt. Hier laat ze zien dat het hebben van kleine vingers ook voordelen heeft. Ook bijten we ons vast in de fysieke handspleet ‘di-fissure’ (6) waarbij we niet allemaal de voordelen van het jammen inzien. Zo zie je maar ‘size does matters’ bij het spleetklimmen.

Dennis in de listige vingerspleet ‘Prochazka arenou’ (7).

De volgende dag is het zonnig, droog en warm. Tijd om een wat diepere kuil op te zoeken. In Ettringer lay genieten we van de brede squeeze chimney ‘Halber Mann’ (6) en klassieke routes als Pufferzone, Total Vertan en Handriss. Het luie zweet is er uit en dit smaakt weer naar meer 🙂

Martin in de fysieke handspleet ‘di-fissure’ (6).

Tentadores Momentos en las Revelation Mountains

Het Spaanse klim magazine ‘Campobase’ heeft in zijn uitgave van april 2020 een artikel opgenomen van de expeditie naar de Revelation Mountains in Alaska. Altijd een heugelijk moment om een publicatie te zien van een avontuur dat je zelf hebt ondernomen, inmiddels alweer een jaar geleden. Aangezien de hele wereld in een ongekende situatie zit van lockdowns, thuis werken en zich verbijten aan het mooie weer en de lage luchtvochtigheid, moet ook het magazine ‘Campobase’ aanpassingen maken om het hoofd boven water te houden. Bij de 186e uitgave van hun klim magazine is het voor het eerst in 16 jaar dat ze het blad niet afdrukken. Ditmaal alleen een digitale versie die voor iedereen gratis te downloaden is HIER. Nou dat is een uitgelezen kans om je Spaans te oefenen 😉

Engagement Trofee 2019 met Herman Plugge

De tweede vrijdag van de maand is het inmiddels vaste prik om gezellig bij Herman Plugge, een bekende uit het Nederlands Expeditie klimmen, langs te gaan. Op deze avond worden alle aansprekende (niet commerciele) Nederlandse expedities uitgenodigd om een korte presentatie te houden en verslag te doen van hun avonturen. In een inmiddels vertrouwde huiskamer-setting inclusief bank en ouderwetse klok is het altijd weer een ontzettend gezellige en inspirerende avond. De avond begint met koffie en taart en bijkletsen met oude bekenden. En daarna gaan we meestal vrij snel over op een borrel 🙂

Deze avond werd gevuld met de vertoning van een fragment van de film over de beklimming van de Nilgiri. Een Nederlandse Himalaya expeditie ondernomen in 1962 met de drie broers van ‘Van Lookeren-Campagne’ en onder leiding van Lionel Terray. Een absolute aanrader om dit fragment HIER te bekijken. Ook was er een mooie presentatie van een expeditie naar een 6900m berg in de Himalaya door een team met een gemiddelde leeftijd van 61! Erg inspirerend.

Ook sprak Mike van Berkel over hun korte doch succesvolle expeditie naar de Djangart waar hij met Cas en Frank een eerstbeklimming dachten te maken. Achteraf bleek de lijn al geklommen door een stel duitsers. Ook gaf Court een korte update over de Expeditie Academie III. En tot slot gaven Bas en ik een presentatie over onze expeditie naar de Revelation Mountains in Alaska.

Uiteindelijk vond de jury dat de enige echte “Herman Plugge Irish Coffee Award” niet uitgereikt kon worden omdat geen van de expedities aan alle criteria voldeed. Toch vonden ze de beklimmingen van onze expeditie prijzenswaardig genoeg om de “Engagement Trofee 2019” (voorheen Commitment Award) aan toe te kennen. Een erg leuk gebaar en aanmoediging om nog vaker op expeditie te gaan 🙂 Ondanks dat onze expeditie lang niet altijd even makkelijk was en we eigenlijk niet echt hadden kunnen doen waar we voor waren gekomen, namelijk technisch klimmen, hebben we er toch het beste uit kunnen halen wat er in zat.

Herman bedankt weer voor de gastvrijheid en de Irish koffie, Peter bedankt voor de mooie woorden en Bas natuurlijk bedankt voor de mooie avonturen in Alaska.

Van Herman Plugge krijgen we de Engagement Trofee uitgereikt vlak voor Herman de heerlijke Irish coffee’s gaat maken 🙂 (foto: Timo de Boer.)

Diedro Casarotto-Radin op de Spiz di Lagunaz

Afgelopen weekend heb ik samen met Sytse Roos de ‘Diedro Casarotto-Radin’ (ED, VI+/A1) beklommen op de Spiz di Lagunaz. Een prachtige en machtige berg in de Pala di San Lucano group van de Dolomieten. Al jaren keek ik met vol ontzag naar het ruige en mysterieus afgelegen gebied. En nu ben ik erg blij dat we deze route hebben mogen beklimmen met schitterend zonnig weer op 12 – 14 oktober. Het was een tocht vol onzekerheden. Zou mijn knie  met de hechtingen mij parten spelen? En wat doet 4 weken niet klimmen en niet rennen met mijn (klim)conditie en mentale gestel? En de bosbrand die heeft gewoed op de 800m voorbouw? En hoeveel water komen we tegen op de route? Waar loopt de route? En die afdaling, die vreselijke afdaling?

Al met al was het een groot avontuur met onverwachte bivakplekken, tricky lengtes en helaas een close-call met losse rots (sorry Sytse!). En dit alles met drie dagen lang een droge mond en heel veel dorst. Maar de route was fantastisch. En het gebied is ontzettend ruig, afgelegen en majestueus. Wauw!

Sytse klimt in de gigantische diedre omhoog.

Expeditie Revelation Mountains 2019

Eindelijk heb ik tijd gevonden een verslag te maken over onze ontberingen en avonturen van afgelopen voorjaar in de Revelation Mountains, Alaska. Veel werk en de trouwerij van mijn liefste zusje hadden even de prioriteit.

Samen met Bas Visscher hebben we behoorlijk wat tegenslagen gehad maar ook onvergetelijke momenten. Een echte expeditie dus. Kort samengevat hebben we het volgende beklommen:

  • Titanic (2834 m) – eerstbeklimming via de noordgraat van de berg en derde beklimming van de berg tot zover bekend (1100 klimmeters, M5, 60°) .
  • Tantalus / Peak8910 (2716 m) – eerstbeklimming via het zuidcouloir en de tweede beklimming van de berg tot zover bekend (800 klim meters, M4, 60°, vreselijke sneeuw).

Nou dat klinkt toch alsof je daar meer over wilt lezen? Kijk dan gauw HIER voor een uitgebreid verslag. Daarna kan je ook even kijken naar Bas zijn uitgebreide verslag hier.

Bas op weg naar de top van de Titanic met op de achtergrond P8910 / Tantalus.

Leuk artikel over mijn werk :)

Op de website van Rock&Ice kwam ik een leuk ARTIKEL tegen over mijn werk. Hoewel het werk fysiek vaak zwaar is heb ik na ruim vijf jaar nog steeds veel plezier in. Vooral de grote diversiteit aan klussen maakt het werk zo interessant. Geen klus is hetzelfde 🙂

Een van de leukere klussen in 2018.

Lowe Alpine is ok!

Al jaren klim ik met veel plezier met een rugzak van Lowe Alpine op mijn rug. Waarom? Omdat het gewoon super tassen zijn. Kijk zelf maar eens in dit filmpje:

Foto bij Rab – Benelux

Toch wel erg leuk dat er tegenwoordig op het kantoor van Rab – Benelux een mega grote foto hangt die ik in 2013 heb geschoten. Met zo’n uitzicht is het heerlijk werken achter de pc! Of leidt het misschien toch een beetje af 😉

Pfälzerwald Marathon 2018

Jawel jawel, afgelopen zondag heb ik samen met Karel Snoek de Pfälzerwald Marathon (42,195 km en 600+hm) gelopen. Karel had al meerdere marathons gelopen en voor hem was het inmiddels gesneden koek. Alhoewel, hier zaten voor Karel misschien teveel vlakke stukken in het parcours? Voor mij was het de eerste marathon. Karel had mij namelijk overgehaald om i.p.v. de halve de hele marathon te proberen: “Niek als je de halve hebt gedaan dan heb je spijt dat je je niet had ingeschreven voor de hele”!

Op de foto met ons supportteam.

Op de foto met ons supportteam.

Na de expeditie in Alaska ben ik begin juni daarom serieus gaan trainen. En zowaar begon ik er ook nog veel plezier in te krijgen. Zo heb ik onder andere als training de Verlengde Heuvelrug trail (VHT, 28 km) en de klassieke Utrechtse Heuvelrugtrail (UHT, 31,3 km) gerend. Allebei prachtige, grotendeels onverharde routes over de bosrijke stuwwal. Ook had ik mijzelf drie doelen gesteld: 1- marathon uitlopen / 2 – onder de 4,5 hr / 3 – onder de 4 hr. Op basis van mijn training en de hoogtemeters in het parcours waren doel 1 en 2 realistisch en goed haalbaar.

Nadat we zaterdag nog een dagje heerlijk hebben geklommen op de prachtige rotsformaties van de Pfalz was het zondag de grote dag. Van vrienden en familie kwamen inmiddels succesberichtjes op de whatssapp binnen en begonnen de zenuwen toch wel een beetje op te spelen. “Karel, hoe strak doe jij je veters? Welke kleur sokken trek je aan? Wat? Neem jij maar zo weinig repen mee?”. Na een groepsfoto met de cheerleaders en de succeswensen van Marit konden we om 10hr30 uit de startblokken. Karel had een snelle start en ik probeerde met alle macht rustig te beginnen. Dit was nog niet makkelijk met alle rennende deelnemers om je heen en de hartelijke aanmoedigingen van alle toeschouwers langs de weg. Uiteindelijk had Karel de eerste helft van de race binnen de top 5 gelopen en liep ik de eerste 20km in slechts 1hr44min. Bij de tweede serieuze klim stortte ik wat in en kwam ik in het rood. Gelukkig kon ik door de aanmoedigingen van Marit op km25 weer wat gas geven. De tweede helft van het parcours was zwaar en ruig waardoor op dit stuk Karel en ik beiden flink vertraging op liepen. Op km33 heb ik lange tijd met de dames 2 en 3 mee kunnen rennen die werden begeleid door een mtb’er. Een goed gesprek met deze mtb’er was een welkome afleiding. En zowaar stond op km 38 Marit weer langs de weg te roepen “Kom op Nieeeeekk!!”. Op dit moment zat ik er totaal doorheen maar gelukkig rende Marit de laatste 4 km met mij mee. Met bijtende benen vervloekte ik de marathon en beloofde ik plechtig nooit meer deel te nemen. “Kom op Niek, na deze bocht gaat het alleen maar heuvelaf”. Na de bocht ging het niet veel later gewoon weer steil omhoog. Toch kon ik, dankzij de aanmoedigingen van Marit, na 3hr58min de eindstreep aantikken (Marit bedankt!!). En hier stond Karel al ruim een kwartier te wachten die met 3hr43 een prachtige 16e plek had behaald.

Al met al vond ik het, VOOR km25 en NA de finish, een geweldige race. Er heerste een super relaxte sfeer met alleen maar aardige mensen die elkaar wat gunnen. En de route was gewoon geweldig! Uhm….volgend jaar weer?