Ueli Steck overleden :(

Tot groot verdriet las ik vanmorgen dat Ueli Steck, een groots alpinist, is overleden. Ueli was een waanzinnige klimmer met fenomenale prestaties, daar hoef ik niet verder over uit te wijden. Maar Ueli was naar mijn mening ook een warmhartig, oprecht en bescheiden persoon. Ik heb hem drie keer ontmoet, één keer in Yosemite, één keer in Patagonia en de laatste keer in Nederland tijdens de uitvaart van Martijn Seuren. Hier heb ik Ueli ook even gesproken en kunnen bedanken dat hij die dag aanwezig was in Nederland. Ueli had namelijk zijn grote project van het klimmen van alle 82 vierduizenders ‘on hold’ gezet om afscheid te nemen van Martijn. Terwijl hij niet eens direct aanwezig was bij het ongeluk van Martijn. Dat getijgt van grote klasse!

Helaas is hij zelf nu één keer niet succesvol geweest. Zo zou hij zijn ongeluk zelf hebben kunnen omschrijven. Ueli Steck is helaas niet meer maar blijft voor mij een grote inspiratie, en helemaal als persoonlijkheid!

 

Rumanians in Patagonia

Van mijn Roemeense klimvrienden Sebastian en Aurel kreeg ik een leuk filmpje doorgestuurd over hun beklimming van de Aguja de l’S. En zowaar kom ik er  in het begin ook nog even in voor. Klimplannen maken in het hostel en lekker onzin ouwehoeren :)

R.I.P. Bas!

Afgelopen vrijdag 3 maart is Bas van der Smeede in zijn slaap overleden. Bas is net zo oud als mij, 36 jaar :( Alhoewel Bas al sinds 2014 vocht tegen leukemie had ik dit niet zo aan zien komen. Een enorme klap voor iedereen die Bas kende en liefhad en eveneens voor de klimwereld.

Bas zat net als ik in de CEAT commissie van de NKBV. Binnen de commissie was Bas een grote bron van kennis. Over bergen en de logistiek van een expeditie wist Bas veel nuttige tips mee te geven aan de klimmers die met vragen kwamen. Met een sterke eigen mening, die menigmaal van de mijne verschilde, konden we altijd een goede afweging maken binnen onze commissie. In november hadden we nog een vergadering bij Bas en Saskia thuis omdat Bas nog erg zwak was. Het was huiselijk en gezellig met thee en chocolaatjes. Ik ken Bas als een hele vrolijke vent met een ongekende positieve instelling en een onlesbare passie voor het klimmen. Tijdens zijn ziekte was hij altijd positief zoals ook eind november.

Bas is een fanatiek en volop gepassioneerd klimmer die er alles aan deed zijn dromen na te leven. Samen met zijn geliefde Saskia en Bimbo waren ze net als ik vaak te vinden in het klimgebied Ettringen in Duitsland. Rotsklimmen en na afloop Weissenbier. En praten over mooie routes en klimbestemmingen in de wereld. Ook kon Bas altijd erg gepassioneerd en trots vertellen over zijn ondernomen of aanstaande expedities met het Alpine Adventure team. Met deze expedities wist Bas mooie en onbeklommen bergen over de hele wereld te spotten om het avontuur aan te gaan en zijn dromen na te leven. Toen hij in 2015 genezen werd verklaard van leukemie was de expeditie naar de Yawash Sar in Pakistan alweer geboekt. En toen zag ik jullie ook weer in Ettringen :)

Bas we zullen je in de CEAT enorm missen. We zullen je in Ettringen enorm missen. En we zullen je als persoon enorm missen. En ik zal jou passie voor het klimmen en de gedrevenheid om je dromen na te leven nooit vergeten. Hierin ben je absoluut een voorbeeld voor mij!

Rust zacht Bas !

Een gezellige avond in Ettringen met van links naar rechts: Michael, Bimbo, Bas, Saskia en Niek. Foto: Kris Schrijvers

Een gezellige avond in Ettringen met van links naar rechts: Michael, Bimbo, Bas, Saskia en Niek. Foto: Kris Schrijvers

Engagement Award

Op vrijdag 17 februari was er de jaarlijkse uitreiking van de Herman Plugge Award. Zoals altijd was het een erg gezellige avond waarop expeditieklimmers hun avonturen vertonen met een korte slideshow. Helaas werd de Plugge Award zelf  voor het tweede jaar op rij niet uitgereikt omdat er in 2016 simpelweg geen beklimmingen waren die voldeden aan de juryeisen. Wel werd de zogeheten Engagement Award uitgereikt aan de klimmers die de meeste commitment en doorzettingsvermogen hebben getoond. Omdat ik twee maanden op goed weer en goede condities heb zitten wachten in Patagonië werd de prijs aan mij uitgereikt. Een beetje een troostprijs maar uiteraard een erg leuk gebaar!

Bij deze wil ik graag nog mijn sponsors bedanken voor de ondersteuning van de expeditie:

Printlogolasportiva

En natuurlijk wil ik Jefta Smit bedanken voor het eindeloze wachten op mooi weer, hey we hebben het in ieder geval geprobeerd :) En Jelle Staleman  en Boris Textor bedankt voor de mooie beklimming van de Poincenot. En tot slot Zac, Matt en Alec voor de beklimmingen van de Guillaumet en Domo Blanco.

De uitreiking van de Engagement award door Herman Plugge (links) en Peter Valkenburg (foto: Timo de Boer).

De uitreiking van de Engagement award door Herman Plugge (links) en Peter Valkenburg (foto: Timo de Boer).

 

Superdomo

Afgelopen zaterdag klom ik samen met Zac en Matt de Superdomo (500 m, WI5, M6) op de Domo Blanco. Het was een fantastische dag en fantastisch klimmen. Ik had de eer de prachtige laatste steile ijslengtes te mogen klimmen.

De dag ervoor waren we verdwaald in een white-out en konden we de Cerro Torre niet vinden. EPIC :)

Klimmend in de prachtige laatste sleutellengte!!

Klimmend in de prachtige laatste sleutellengte!!

Op de top van de Domo Blanco met een hallucinerend mooi uitzicht!

Op de top van de Domo Blanco met een hallucinerend mooi uitzicht!

All Mixed op de Comesaña – Fonrouge

Afgelopen dinsdag 24 januari stond ik samen met Alec Hull en Zac Vertrees op de top van de 2580 m hoge Aguja Guillaumet. We klommen omhoog via de uiterst interessante ‘mixed’ route Comesaña – Fonrouge. Omdat het een beetje een uitgebreide lap tekst is geworden heb ik er een trip report van gemaakt. Zie HIER voor het verslag.

Whillans–Cochrane, Aguja Poincenot

Na een maand wachten en een aantal mislukte pogingen in de bergen was mijn zelfvertrouwen inmiddels tot een absoluut dieptepunt gedaald. Wordt het mij nog wel gegund om een beklimming te maken in het prachtige Fitz Roy massief? Of ga ik naar huis met alleen de herinneringen aan het onstuimige weer en de moeilijke beslismomenten? Inmiddels zou ik al blij zijn met de kleinste ijs- of rotsroute die het massief te bieden heeft. Helaas zat de tijd met Jefta er alweer op maar gelukkig kon ik mij aansluiten bij Jelle Staleman en Boris Textor, die beiden voor de eerste keer in Patagonië zijn. Daarom ben ik heel blij dat ik kan berichten dat wij met z’n drieën op woensdag 11 januari op de top van de Aguja Poincenot (3002 m) stonden na een succesvolle beklimming van de Whillans-Cochrane route.

Jelle en Boris op weg naar Passo Superior, met links vh midden de Ag. Poincenot.

Jelle en Boris op weg naar Passo Superior, met links vh midden de Ag. Poincenot.

Het voordeel van het relatief koude en natte weer in de bergen is dat bepaalde routes juist beter in conditie raken. Zo had ik al gezien tijdens een tripje naar Piedra Negra dat de Whillans-Cochrane (550 m, M4, 70⁰, 5+) goed in conditie was, de gehele ‘rampe’ zat namelijk vol met sneeuw, een goed teken dus. De weersvoorspellingen voorspelden voor woensdag en donderdag een hoge druk en dus een mogelijkheid om te klimmen. De woensdag liet alleen nog harde wind van 100 km/hr op 3000 m zien dat gedurende de dag zou afnemen. Op de donderdag was de wind significant minder. Echter zou deze gedurende de dag juist weer toenemen. Uiteindelijk besloten we dat we wilden gaan klimmen op de dag waarop het weer gedurende de dag zou verbeteren, de woensdag dus.

Jelle voorklimmend in de ´rampe´.

Jelle voorklimmend in de ´rampe´.

Op de Passo Superior (1950 m) graven we in de sneeuw een sneeuwhol voor de tent. We worden gadegeslagen door een team van drie ingetogen Italianen en een team van drie vrolijke Argentijnen. Het is zonnig en vrij windstil waardoor onze inspanningen enigszins overdreven lijken. Maar uit ervaring weet ik dat het weer in Patagonië van de een op de andere seconde totaal kan omslaan, dus je kan niet wantrouwig genoeg zijn. En ja hoor, gedurende de nacht gaat het enorm tekeer. Naast ons horen we de tent van de Italianen vreselijk klapperen in de wind en moet ik denken aan de drie Argentijnen die bivakkeren zonder tent. Wat moeten zij een vreselijke nacht hebben.

Boris op de topgraat van de Poincenot!

Boris op de topgraat van de Poincenot!

Om 4hr15 vertrekken we in de nacht, die gelukkig enigszins tot rust is gekomen. Bij de Italianen en Argentijnen nog geen spoor van beweging. Het eerste stuk over de gletsjer gaat voorspoedig maar dan begint de diepe sneeuw. Jelle weet een mooi spoor te maken tot we bij een diepe randspleet komen die zeer lastig te passeren is. Al met al zorgt het diepe sporen en de randspleet voor behoorlijk wat vertraging. De 70⁰ sneeuw rampe klimmen we aan lopende zekering tot we bij de sleutellengte komen. Jelle klimt behendig en in goede stijl over de, met een dun laagje sneeuw bedekte, rotsplaten. In één beweging maakt hij zelfs gebruik van een toffe bijlplaatsing in een ondergreep, wauw! Op de schouder begint het 4e en 5e graads rots terrein en neem ik het scherpe eind van het touw over. Het route zoeken is niet eenvoudig en het is koud waardoor we alles met handschoenen aan klimmen. Na veel traverseren en een paar mooie doch eenvoudige secties klimmen we ons vast in een kleine brèche. We proberen weer terug naar rechts te klimmen waarbij ik na een moeilijk stuk opeens op een doodlopende toren sta. Inmiddels is de wind zeer nadrukkelijk en irritant aanwezig en daalt de moraal door de tijd die we verliezen. Na een vervelende abseil van de toren probeert Boris de route terug naar rechts weer te vinden. Nadat we een oude standplaats tegenkomen weten we dat we weer op de goede route zitten. Het laatste stuk naar de top klimmen we uit de wind en in de zon waardoor de moraal weer wat stijgt. Het voordeel van ons tijdsverlies is wel dat de wind inmiddels wat is gaan liggen. Om 17hr staan we dan eindelijk op de prachtige en scherpe top van de Aguja Poincenot. Als Jelle en Boris het laatste stuk nakomen naar het hoogste punt heb ik tijd om even goed van de omgeving te genieten. Voor mij wordt de horizon gevuld met de top van de machtige Fitz Roy. Hierachter ligt de Zuid -Patagonische ijskap dat door een dik pakket wolken wordt bedekt. Naar het oosten zie ik de gigantische Lago di Viedma schitteren in de zon. En in het westen, in de diepte, het ruige dal van de Cerro Torre met een bizar perspectief op El Mocho, de berg zonder top. De majestueuze, spitsige torens van de Cerro Torre en Torre Egger zijn, zoals zo vaak, volledig gehuld in dikke wolken en lijken dus in het landschap afwezig. Gelukkig staat de berg wel in mijn geheugen gegrift en op mijn netvlies gebrand. Ooit zal er weer een mooi weer venster komen om die torens te beklimmen!

Groepsfoto op de top vd Poincenot!!

Groepsfoto op de top vd Poincenot!!

Nat en onstabiel seizoen in Patagonie

Het is inmiddels alweer ruim twee weken geleden sinds mijn laatste blogbericht. Mijn inspiratie om te schrijven en over onze belevingen te berichten is namelijk erg laag geweest. Om een lang verhaal kort te houden: we hebben gewoonweg niet veel om over te vertellen. Het seizoen in Patagonië is tot nu toe uitzonderlijk slecht geweest. De Cerro Torre, ons hoofddoel, is dit seizoen nog niet beklommen. Er is één serieuze poging geweest aan de westkant, via de bekende Ragni route, in de week voordat wij aankwamen. Een gids met twee klanten, die de route al eerder had geklommen, is tot de top-mushroom gekomen. In de laatste lengte besloot hij na uren graven om te keren.  De aangewaaide, ongeconsolideerde rijp was teveel om door te komen. Deze ijsroute is dus in slechte conditie. Om over onze droomroute, de zuidoostgraat, nog maar niet te spreken. Deze route is voorlopig totaal kansloos.

Nu ik heel veel de tijd heb gehad om na te denken vind ik ook weer een beetje de rust om er over te berichten. De afgelopen weken zijn Jefta en ik samen twee keer de bergen in geweest met kleine voorspelde ‘mooi-weer-vensters’. Helaas hebben we door omstandigheden, inschattingen en bepaalde beslissingen niets kunnen klimmen.

Jefta in Piedra Negra met op de achtergrond de Ag. Guillaumet.

Jefta in Piedra Negra met op de achtergrond de Ag. Guillaumet.

Piedra Negra
Op donderdag 22 december besluiten we omhoog te lopen naar Piedra Negra. Een bivakplaats gelegen ten noorden van de Cerro Fitz Roy van waaruit je wat kleinere routes, op bijvoorbeeld de oostwand van de Aguja Guillaumet, kan proberen. Op weg omhoog was het soms moeilijk het paadje te volgen vanwege de vers gevallen sneeuw en op de bivakplek moest de plek voor de tent uitgraven worden. Ons plan was de volgende dag een ijs route op de oostwand van de Ag. Guillaumet te proberen en daarna weer af te dalen. Volgens onze interpretatie van de weersvoorspellingen was vrijdag de beste dag en zou in de avond pas de wind weer toenemen. Toen om 3 hr ’s nachts de wekker ging hoorden we de wind huilen en luide valwinden vanuit de bergen naar beneden knallen. Beiden konden we ons er niet toe zetten in beweging te komen. Met de vers gevallen sneeuw zou het een barre overlevingstocht worden in winterse omstandigheden. In de nacht ging de wind dus niet liggen, sterker nog in de ochtend begon hij juist sterk toe te nemen waarbij de tent het nog behoorlijk kreeg te verduren. Een stel Oostenrijkers vertelden dat, volgens hun ‘speciale’ weersvoorspelling van een bevriende meteoroloog, zondag de beste dag zou zijn. Zij bleven dus nog twee dagen schuilen in hun tentjes. Wij hadden helaas niet genoeg eten meegenomen om dit uit te kunnen zitten. Tsja, als we dat hadden geweten.

 

Campo Polacos.

Campo Polacos.

Polacos
Een week later, op woensdag 28 december, lopen we richting de bivakplaats ‘Niponino’. Het basiskamp voor beklimmingen op de westzijde van de Fitz Roy groep en de oostwanden van de machtige Cerro Torre groep. In de weersvoorspellingen zou de luchtdruk op donderdag een absoluut hoogtepunt bereiken van 1010 Mb. Dit hadden wij nog niet meegemaakt tijdens onze trip. Na een zeven uur lange aanloop over enorm losse en brakke morenen komen we, uiteraard met harde wind, aan in Niponino. Niponino is een enigszins in de luwte liggend deel op de morene met grote rotsblokken en vlakke plekjes voor de tent. Omdat ons plan is de route ‘Chiaro di Luna’ op de Aguja Saint Exupery te beklimmen, besluiten we door te lopen naar Campo Polacos. Deze plek ligt dichter bij de instap van de route. Na een extra uur lopen komen we aan bij het grote rotsblok van ‘Polacos’ aan de rand van een steile morene rug. Jefta besluit water te halen en ik probeer het stenen muurtje rondom onze bivakplek wat op te hogen. Het valt niet mee want de wind is inmiddels op volle toeren. Het is zo nadrukkelijk aanwezig dat ik er bijna gek van wordt. Het continue suizen van de wind zorgt ervoor dat je elkaar slecht kan verstaan, dat het zeer koud aanvoelt en dat je geestelijk onder druk wordt gezet. Vermoeiend en heel irritant dus. Niet veel later zie ik de groep van vier Zwitsers ook op het kampement aankomen. Als laatste komt de Zwitserse jongedame. Als ze vijf meter rechts van mij loopt zie ik haar opeens omver geblazen worden en ‘head-first’ de steile helling van de morene af tuimelen. Ik ren naar de rand en zie haar veertig meter lager tot stilstand komen. We schreeuwen naar haar of ze nog leeft en gelukkig steekt ze vrij snel een hand in de lucht. Uiteindelijk blijkt ze niets gebroken te hebben maar haar hoofd heeft wel een flinke klap gehad. De Zwitsers besluiten haar terug naar El Chalten te dragen. ’s Nachts in de tent doen Jefta en ik letterlijk geen oog dicht vanwege de hevige wind die het tentdoek spookachtig doet klapperen. Ik weet nog dat het licht werd en dat de wind nog steeds tekeer aan het gaan was. Toen moeten we in slaap zijn gevallen voor twee uurtjes waarop we om 09 uur weer wakker werden. Toen ik de tent open ritste verscheen er een prachtig wolkeloos en windstil aanzicht van de Cerro Torre. Helaas te laat om nog een grote route in te stappen. Tsja, we hadden ons letterlijk verslapen na een wilde nacht.

 

Op weg naar Niponino.

Op weg naar Niponino.

Niponino
Samen met Chris, een klimmer uit Seattle, ben ik op 3 januari weer gaan aanlopen naar Niponino. Omdat we de route inmiddels goed kenden liepen we in slechts 5,5 uur naar de bivakplek. Dit keer hadden we het idee de ijs route ‘Superdomo’ op de Domo Blanco te proberen. Om 2hr30 ging de wekker en toen ik de tent open ritste wist ik niet wat ik zag. Een volledig witte wereld kwam tevoorschijn in de nacht. Alle rotsblokken waren bedekt met een 10 cm dikke laag sneeuw en het kwam nog steeds met bakken uit de hemel zetten.  Sjongejonge, deze hoeveelheid neerslag was niet voorspeld en het kwam dus rauw op ons dak. Met slechts een paar uur slaap in de ogen moesten we wederom een moeilijk beslismoment nemen. Met dit pakket sneeuw zou de aanloop over de losse rotsblokken zeer lastig worden. En zouden de gletsjerspleten zijn dichtgewaaid? Of hoe zou de spindrift in de route zijn? Uiteindelijk besloten we dat we het gewoon gingen proberen. In het holst van de nacht ritsen we de tent dicht en zien we de andere tentjes van andere klimmers  nog bedekt blijven met een dikke laag sneeuw. Niemand die nog in beweging komt. Het eerste stuk de morene af was nog erg tricky maar uiteindelijk schuifelen we redelijk gemakkelijk door de verse sneeuw. Hier en daar komen sterren tevoorschijn en lijkt het enigszins op te klaren. Nieuwe energie bouwt zich op waardoor we met goede hoop naar een uur bij het begin van de breukzone van de gletsjer komen. In één klap wordt onze goede hoop weggevaagd door de harde wind die, van de een op de andere seconde opsteekt. Ook trekt de hele gletsjer dicht in een dik pakket wolken. Na kort overleg besluiten we dat het te onzeker is en dat te weinig lichten op groen staan. Terug op Niponino genieten we van het winterse landschap en praten we met de andere klimmers. Ook vandaag was het ons niet gegund. Als we eind van de ochtend teruglopen klaart het helemaal op en wordt onze gemoedstoestand wederom op de proef gesteld met de twijfel of we wel de juiste keuzes hebben gemaakt.

Chris naast onze tent in het winterse Niponino.

Chris naast onze tent in het winterse Niponino.

Einde van de expeditie
Helaas hebben Jefta en ik in een hele maand in El Chalten geen enkele beklimming kunnen volbrengen. Het weer was helaas niet in ons voordeel en dit seizoen lijkt zelfs de boeken in te gaan als zeer nat en onstabiel. De uitzonderlijke droge winter wordt dus opgevolgd door een uitzonderlijk natte zomer. In de kleine ‘weer-vensters’ die er wel waren hebben we pech gehad en ook niet altijd de juiste beslissingen gemaakt. Jefta gaat deze week alweer naar huis waar na een lange tijd zijn gezin weer heel blij is met zijn thuiskomst. Ik blijf nog een maandje hangen en wellicht kan ik nog wel met een stel gidsen op pad :)

In de tent in Piedra Negra.

In de tent in Piedra Negra.

El Chalten – Patagonië wk 1

Jefta en ik zijn nu ongeveer anderhalve week in het vredige dorpje ‘El Chalten’ in zuidelijk Patagonië. Toen we aankwamen met het vliegtuig konden we onze ogen haast niet geloven. De atmosfeer leek een zekere kalmte over zich te hebben die we in de gehele maand dat we drie jaar geleden hier waren niet één keer hadden gezien. De wolken hadden de vorm van lieflijke schapenvacht en wattendons en de lucht was simpelweg blauw. Drie jaar geleden kwamen we aan met een asgrijze lucht die gevuld was met schotelvormige, agressieve, langwerpige wolken en een wind die de landing van het vliegtuig behoorlijk deed schokken. Het was destijds een welkom zoals het Patagonië betaamt. Nu daarentegen, was het uitzonderlijk kalm.

Jefta tijdens de eerste prachtige dag met rechts de Fitz Roy en links de Cerro Torre

De eerste ochtend in ons hostel ‘Hem Herhu’ konden we heerlijk in de zon ontbijten. Daarna zijn we naar Laguna Torre gelopen. Een prachtige wandeling van twee uur naar een meer gelegen aan de voet van de Glaciar Grande. Hier kan je, als je geluk hebt, een prachtig panorama van de zuid en oostkant van de Cerro Torre, Torre Egger en Cerro Standardt aanschouwen. En die dag hadden we geluk want het was windstil met een aangename milde temperatuur en een ontzagwekkend uitzicht op de Cerro Torre. De zuidoostgraat van de Torre, ons hoofddoel van deze expeditie, lag er prachtig bij met bijna geen sneeuw. Ook de ‘headwall’, het moeilijke en steile deel helemaal bovenin de route, zag er zowaar heel droog uit en dus klimbaar! Drie jaar geleden was deze wand, in de enkele keren dat hij uit de wolken tevoorschijn kwam, geheel gehuld in een witte laag rijp (door de wind gevormd ijs). Met de aanblik van de Cerro Torre werd ik de gehele dag vervuld van hoopgevende emoties en positieve verwachtingen. We hebben een ruime maand om de Cerro Torre te beklimmen en nu al zijn de condities uitmuntend voor de tijd van het jaar. De relatief droge winter heeft ervoor gezorgd dat er wellicht een heel goed seizoen aankomt om rots routes te gaan ondernemen. Dit was ons drie jaar geleden niet gegund. Dit seizoen ging namelijk de boeken in als een van de natste en koudste zomers in decennia.

El chalten met op de achtergrond links de Cerro Solo en rechts de Fitz Roy en in het midden ons onzichtbare hoofddoel ;)

De tweede dag in Patagonië was de harde wind weer terug, constante wind van dertig knopen met uitschieters naar boven de vijftig. Dagen waarop je niets anders kan doen dan boulderen, lezen en nog maar een keer de weerberichten bekijken of er een goed-weer-window aankomt. Naarmate de dagen vorderden werd onze gemoedstoestand neerslachtiger. Toen het zelfs drie dagen onafgebroken regende in het dorpje El Chalten begon ik mij serieus af te vragen waarom ik in godsnaam naar Patagonië ben gegaan om te klimmen. In de rationele momenten echter besefte ik dat dit gewoon Patagonië is. Je geduld en veerkracht worden enorm op de proef gesteld en positief blijven is de kunst die je je eigen moet maken. Hoe moeilijk het soms ook is.

Boulderen rondom El Chalten

Afgelopen zaterdag leek de wind voor een halve dag even te gaan liggen. Op die dag ben ik in de nacht opgestaan om te proberen Cerro Solo te beklimmen. Een makkelijke berg met een eenduidige route naar een top met een verbluffend uitzicht. Mits hij niet in de wolken hangt uiteraard. Al onder de voet van de berg werd mij duidelijk dat de voorspellingen niet geheel betrouwbaar zijn. De puingoot waar ik door omhoog moest klimmen werd bestookt met harde rukwinden en wolken spindrift (door de wind aangevoerde sneeuw). Tot halverwege de route hield ik het vol waarop ik besloot om te keren. Ach het was een goede training voor de bovenbenen.

Selfie tijdens een poging op Cerro Solo, let op het grijze bandje vd rugzak, wapperend in de wind.

Nu ik dit schrijf zien de vooruitzichten er niet bijster positief uit. Gisteren zijn twee Spanjaarden tot de Passo Superior gelopen en hebben tot hun middel door de sneeuw moeten sporen. De oostkant van de Fitz Roy keten is zelfs niet één keer zichtbaar geweest. Een ander stel heeft gekampeerd op Campo Poincenot op 750 m. Zelfs hier heeft het flink gesneeuwd en is het landschap bedekt met een laag sneeuw. Kortom er heersen barre winterse condities in de bergen.

Over een paar dagen lijkt er een klein window aan te komen. De wind gaat liggen en de neerslag verdwijnt voor heel even uit het weerbeeld. We gaan dus zeer zeker de bergen in en wellicht wordt ons gegund een kleine route te klimmen. Want hier in Patagonië moet je pakken wat je pakken kan en blij zijn met wat je wordt gegund. Kortom je moet er maar het beste van maken.

Patagonië, nog 4 nachtjes :)

Nog vier nachtjes slapen en dan vertrekken Jefta en ik naar Patagonië. Ik ben ondertussen al elke dag vol goede hoop het weer aan het checken. Komt er gelijk een mooi-weer-venster aan of moeten we daar nog even geduld hebben? Inmiddels zijn de tassen gepakt. Drie stuks van 23 kg! We nemen klimmateriaal mee voor ijs- en rotsroutes, want met de condities daar weet je het nooit. Ook zijn de e-readers vol gegooid met mooie boeken zodat we de tijd goed door kunnen komen en heb ik een nieuw cameraatje gekocht. Ik heb er enorm veel zin in maar ben gek genoeg ook een klein beetje gespannen. Ach gewoon duimen voor goed weer!!!
Dit is alleen nog maar Niek's klimhardware

- CLICK for SLIDESHOW -

 

Dan rest mij nu nog de sponsors alvast te bedanken die onze expeditie mede mogelijk hebben gemaakt:

Klimmuur Utrecht – voor het trainen en het helpen bestellen van klimhardware

Adventure Food – voor de levering van de expeditiemaaltijden en energy bars

La Sportiva – voor het geweldige schoeisel

Rab – onze trouwe en geweldige sponsor die ons keer op keer voorziet van de beste kleding en tassen

Bedankt!!