Sneeuw, kou en hoogte

Inmiddels zijn Roeland en ik weer terug in Europa en kunnen we terug kijken op een mislukte maar toch ook geslaagde expeditie. De expeditie is mislukt omdat we ons hoofddoel niet hebben gehaald. Sterker nog, we hebben het zelfs niet eens in het vizier gekregen. De Infinite Spur op Mount Foraker was dit jaar niet aan ons besteed. Zelfs de Sultana Ridge, de noordoost graat van Mt. Foraker, kon niet beklommen worden. Dit seizoen in de Alaska Range werd gekenmerkt door zeer grillig en onbestendig weer. Hoewel het er natuurlijk wel vaker sneeuwt en er stormen door het gebied razen was het dit seizoen extreem. Bijna elke dag dat wij er waren was de weersvoorspelling ’70% chance of snow’ en geregeld zelfs nog slechter. Gelukkig hebben we wel nog drie mooie afzonderlijke dagen gehad waarop we wat hebben kunnen doen.

Een heldere ochtend na een nacht met veel sneeuw in 14.000 kamp (foto: R. van Oss).

Een heldere ochtend na een nacht met veel sneeuw in 14.000 kamp (foto: R. van Oss).

Vanwege het slechte weer hebben we vier dagen gewacht in Talkeetna om überhaupt ingevlogen te worden. Hierna hebben we de eerste week voornamelijk in de tent gezeten. Gelukkig had ik een goed boek. In de eerste week zijn we nog wel naar de voet van Mount Crosson geskied, de instap van de Sultana Ridge. Nadat we inzagen dat acclimatiseren op deze graat met het onbestendige weer gewoon levensgevaarlijk is, besloten we omhoog te gaan over de normaal route van de Denali. De eerste poging om op hoogte te komen mislukt. Rond 9000 ft komen we in een white-out waarop we besluiten onze tent op te zetten, in de nacht kunnen we zelfs de tent uitgraven. Dus de volgende ochtend met de staart tussen de benen weer terug naar BC.

Met de tweede poging besluiten we meer eten mee te nemen en de zwaardere tent. Langzaam dringt het tot ons door dat het weer patroon waarschijnlijk niet drastisch zal veranderen en dat een poging op Mt. Foraker niet realistisch meer is. Kortom, we doen water bij de wijn, en besluiten onze ogen te richten op het beklimmen van de Denali, met 6190 m de hoogste berg van Noord-Amerika. Voor Roeland zal dit de derde keer zijn op deze gigantische berg en voor mij is het een totaal nieuwe ervaring.

Op de eerste dag vellen we met één slee naar het 11.000 kamp en de volgende dag door naar het 14.000 kamp. Na een rustdag proberen we een eerste toppoging via de West-Butress.  Helaas moeten we op de Denali pas (5660m) omdraaien vanwege het verslechterende weer. Maar beiden voelden we ons sterk genoeg dus aan ons lag het niet. De volgende dag staat weer in het teken van sneeuw en rust. Op vrijdag 25 mei gaan we weer omhoog. Nu met twee tegengestelde weerberichten. Het weerbericht van het park voorspeld uiteraard ´70% chance of snow with clouds deteriorating in the evening´.  Het weerbericht wat Roeland doorgestuurd krijgt uit Europa voorspelt echter een prachtige dag. Dus we sporen door de verse sneeuw geheel alleen richting de top. Gek genoeg voel ik mij een stuk slapper dan twee dagen geleden. De benen voelen als pap. Ik weet de wijzer echter uit het rood te houden en als we op Denali pas aankomen is het prachtig weer en we hebben de berg voor ons alleen. Gelukkig is Roeland erg sterk en weet het grootste deel te sporen waardoor we rond 18hr op de top staan. Het is windstil en het uitzicht is hallucinerend.

Hoewel we dus erg pech hebben gehad met het weer komen we niet met een kater terug van de expeditie. Het hoofddoel is niet gehaald maar aan ons lag het niet. We voelden ons enorm fit en de sfeer was goed. Klimtechnisch hebben we weinig uitdaging gehad. Toch heb ik het gevoel dat ik nuttige ervaring en vertrouwen heb opgebouwd om mij te wapenen tegen de elementen ´kou´ en ´hoogte´. En het was natuurlijk al een geschenk om in de prachtige Alaska Range aanwezig te mogen zijn. De infinite Spur loopt niet weg!

Op de top van Denali (foto: R. van Oss)

Op de top van Denali (foto: R. van Oss)

Anchorage shopping

Het is woensdagochtend 9 mei en Roeland en ik zitten te wachten op onze lift naar Talkeetna. Maandagavond waren we, na een zeer voorspoedige reis, geland in Anchorage en opgehaald door Annie. De gastvrijheid van Annie is ongekend en na een 26 urige reisdag gaan we als kleine kinderen ons bedje in. Gisteren stond in het teken van voorbereiden op drie weken expeditie. Kortom boodschappen doen met als doel ‘genoeg te eten en drinken voor drie weken kamperen op een koude gletsjer’.

Roeland sorteert onze boodschappen.

Roeland sorteert onze boodschappen.

Anchorage telt minder inwoners als Utrecht maar is ongelofelijk weids opgezet.  Een kaarsrecht wegen netwerk met een rechthoekig patroon en grotendeels eenlaagse woningen met brede straten. En natuurlijk gigantische ‘shopping malls’ met reusachtige parkeerplaatsen. Want hier is het rijden van een 5.7 Lt pick-up truck heel gewoon. In de supermarkt is het duidelijk dat we in de VS zijn, het consumerende hart van de wereld. De producten met toegevoegde suikers zijn meer dan drie keer zo duur als natuurlijke producten. Voordeelverpakkingen zijn kolossaal. En dus obesitas een groot probleem.

De laatste berichten zijn dat het in de bergen heel veel heeft gesneeuwd. Voor dit weekend is er ook weer een grote ‘dump’ voorspeld. Laten we hopen dat dit voorlopige de laatste verstoring is van de atmosfeer boven ‘Denali National Park’. We wachten af!

Infinite Spur, Alaska – expeditie 2018

Op 7 mei vertrek ik samen met Roeland van Oss naar Alaska om een poging te wagen de ‘Infinite Spur’ op Mount Foraker (5304 m) te beklimmen. Mount Foraker is de op één na hoogste berg van Alaska en ligt op 63  ͦNB. We zullen ons basiskamp opslaan op de Kahiltna gletsjer vanwaar we een mooi weer window afwachten om een poging te wagen.

Mount Foraker, de Infinite Spur is de graat die net uit de schaduw tevoorschijn komt.

Mount Foraker, de Infinite Spur is de graat die net uit de schaduw tevoorschijn komt (bron: tbnelson – summitpost.org).

De Infinite Spur is voor het eerst beklommen in 1977 door Michael Kennedy en George Lowe. Het duurde maar liefst 12 jaar voordat de route werd herhaald in 1989 door Jim Nelson en Mark Bebie. Tot op de dag van vandaag kent de route in totaal slechts 11 succesvolle beklimmingen.

De route loopt door de zeer chaotische en instabiele zuidwand van Mt. Foraker. De ‘oneindige graat’ is bijna 3 km lang en vormt een unieke en veilige doorgang door deze wand. De Infinite Spur wordt gezien als een van de  ultieme ‘testpieces’ van de Alaska range en een absoluut hoogtepunt van elke alpinist die hem heeft beklommen. Daarnaast is de route, zover bekend, nog nooit door een Nederlands team beklommen.

De zuidwand van Mt. Foraker met ingetekend de lijn van de Infinite Spur. Bron: Supertopo Alaska.

Voortgang van de expeditie zal ik zo veel als mogelijk proberen bij te houden op deze site. De expeditie wordt ondersteund door Rab die ons voorziet in alle technische kleding om ons droog en warm te houden. Daarnaast wordt de expeditie financieel ondersteund door de NKBV.

rab_logo_black

nkbv

 

 

Rope Access klus in Leeuwarden

Vorige week heb ik samen met een goede collega een zeer interessante en mooie klus uitgevoerd bij het Crystalic Business Park te Leeuwarden. Het indrukwekkende staaltje architectuur herbergt een bedrijvenpark waar ondernemers een  werkplek kunnen huren in een gebouw dat luchtig en weids aanvoelt. Wij hebben de lampen in de nok van het pand vervangen voor LED-lampen. De lampen bleken niet/nauwelijks bereikbaar  met een hoogwerker en een steiger bouwen zou zorgen voor exorbitant hoge kosten en ‘man-at-risk’ uren. Kortom een typische klus voor ons!

Het was even een uitdaging om boven in de nok te komen maar als professionele industrieel klimmers hebben we dat op een efficiente en zeer veilige manier kunnen doen. In twee dagen hebben we gezamenlijk 34 lampen kunnen verwisselen en schoongemaakt. Tussen de lampen moesten we ca. 8 m klimmen met artificiële klimtechnieken (gebruik van materiaal voor de voortbeweging). Kortom een technisch zeer interessante en fysieke klus met een mooi en duurzaam einddoel. De klant erg blij en wij erg blij :)

In de nok van het pand hebben we alle lampen vervangen en lampenkappen schoongemaakt.

crystalic_NdeJonge-3

Workshop spleetklimmen 28 januari te Mountain Network

Hoe kan je je nieuwe jaar nou beter beginnen dan met het aanleren van een nieuwe klimtechniek? Over twee weken geef ik een workshop Spleetklimmen in Mountain Network te Nieuwegein. Tijdens deze workshop leer je alles over de verschillende verklemmingstechnieken die gebruikt worden bij het spleetklimmen. Je leert over hand-, voet- en camplaatsingen door het gewoon allemaal zelf te oefenen. Tijdens de workshop wordt namelijk gebruik gemaakt van verschillende spleetbakken en een heuse ‘crackmachine’.

Kijk voor meer info HIER of schrijf je gewoon gelijk in met het INSCHRIJFFORMULIER.

De workshop van 13hr tot 16hr30 is inmiddels bijna vol. De optie bestaat om een extra workshop te plannen bij voldoende animo van 18hr tot 21hr30.

Hopelijk tot dan!

workshop spleetklimmen 2018 FLYER_web

Cursus ‘Trad’ Klimmen

Enthousiast kan ik jullie mededelen dat op veler verzoek ik eindelijk een cursus ‘Trad’ klimmen kan aanbieden. Ruim vijftien jaar heb ik de hele wereld rondgereisd om ervaring op te doen in verschillende klimgebieden, van Arapiles tot Yosemite en van de Himalaya tot Tasmanië, alleen voor deze cursus! Dus wil jij het aankomend najaar goed beginnen en de meest pure en esthetische vorm van rotsklimmen gaan oppakken en kennismaken met het prachtige basalt in Ettringen? Geef je dan maar heel snel op!

Meer info vind je HIER en inschrijven kan via het INSCHRIJFFORMULIER

Alex Maznev RIP!

Alex cutting a giant mushroom for on the pizzaI’m deeply saddened about the news that has just been confirmed. My friend Alex Maznev has been killed by an avalanche on the 22nd of july with two other Chilean climbers on the slopes of Piramide de Garcilaso ( 5.885 m) in the Cordillera Blanca mountain range of Peru’s central Andes.

I met Alex this winter in El Chalten,Patagonia. In the two months I was there we spend a lot of time together. On the day we arrived Alex was in the mountains. On one of the few good weather days he climbed the Comesana-Fonrouge on Aguja Guillaumet. He came back with tangled hair, his glasses tilted and his hands severely scratched and a shining, blissful look in his eyes. Proudly he told about the climb and the joy of being there in the mountains. In the following weeks we ate innumerable amounts of self-made pizza’s. We just loved it! Afterwards we smoked tobacco on the porch with Hugo. But, as you told me, only tobacco without preservatives!! Alex talked about his adventures in Torres del Paine and about Alaska, where he lived. There he had a bad accident with a stove that caused severe scars on his hands, arms and face. This caused some trouble with rock-climbing but Alex never ever complained. One night Alex came into the hostel with a big bucket of ice-cream of Domo Blanco’s. He shared it with everybody in the hostel :) Alex climbed Superdomo and came back with a soaked down-jacket. Alex showed me the long boulder-traverse which he could climb up and down on his bare-feet! Alex convinced me to climb up a buttress to get a better angle while taking pictures of Alec climbing this stunning rock face. You we’re right Alex, the pictures turned out great!!

 

In January Alex tried to convince me to come along to Chili Chico for some stellar crack-climbing. Unfortunately I wanted to sit out the last weather window that seemed to be on the horizon. But we met again in Frey! Here you waited in the night for Zhen and me to come back from a long climbing day. “Hey Niek”! A headtorch blinded me before I saw the big smile on Alex’s face, what a surprise! The next day we climbed Aguja El Abuelo in the scorching sun and in the evening we enjoyed the ever changing colours of the lake and the rocky peaks surrounding it. We finished the day in style with pizza, beer and some tobacco :) The next morning you made me coffee before I set of in the dawn of day to catch my flight back to the winter on the northern hemisphere.

Alex and Zhen having breakfast in Frey

How was the rest of the trip in Frey Alex? Did you ever tried to apply for work again? ;) Man you lived the dream and enjoyed life to the max! And as you wrote me it would have been awesome to run into each other again in the future. But for now we have to postpone that. Alex you have a great heart and personality and you were inspirational for me. I will truly miss you. Take care my friend!

Alex and me on top of El Abuelo after climbing El Techo

Alex and me on top of El Abuelo after climbing El Techo

My last message from Alex:
Hey man, good climbing – would be awesome to run into you somewhere in the future. Translated this poem of M.Y. Lermontov’s during my 10 hours on the dusty road past Gualjaina – thought you might enjoy it. Take care,

Alex

 

Rendezvous
    
    1.
Already beyond the misty mountains
    The evening light is dim,
Barely a passing sparkle
    Alights the rolling stream;
The gardens are filled with air
    Freshened, sweet and chill,
Tbilisi: shrouded in silence there,
    The valleys are dark and still.
The sinful person’s sleep
    With tormenting dreams is haunted,
And guardian-angels keep
    Watch over little babes.

    2.
There beyond an old citadel
    Along a gloomy hill crest
Under a young sycamore
    Upon a rug I make my rest.
I lie alone and wonder:
    “Was it a dream – that I did see
A rendezvous in this grim night
    You had arranged with me?
And in this hour mysterious
    But for sweeter still for love,
You, my one and only,
    are what I’m dreaming of.”

    3.
Below the only the watch lights
    Glimmer along the bridge,
And church-steeples in the night
    Stand as guardsmen in the dark;
And with a wary stride
    From saunas on all sides
Emerge as links of white
    Pairs of Georgian wives;
There along a deserted street
    They plod, passing through…
But under the long chadar
    I cannot recognize you!..

    4.
Your house with it’s flat roof
    I spy from far away;
The porch with a rickety step
    Moves with the river sway;
Among the coolness airing
    As the blue Kura flows,
Around your house a green
    Net of climbing ivy grows;
Beyond a tall aspen tree,
    Your window pane I mark…
Only without a single candle
    It is entirely dark!

    5.
I wait, I’m dazed, confused,
    My gaze is at a loss:
With a dagger from impatience
    In the rug I’ve carved a cross;
I wait with fruitless longing,
    A heavy, unrelenting grief…
The cold breeze from the east
    Does not bring relief.
Mountain peaks beyond the mist
    Glint red – it’s almost day,
From the city, merchant’s caravans
    Emerge upon their way.

    6.
Away, away, shameful tear,
    Burn, my soul, shake!
It was a black betrayal,
    I know it you snake!
I know with what glad tidings
    Along the cobbled way
Galloped as if a madman
    A young Tatar yesterday.
It’s no chance he dallies
    Beside your window wide
And even your father fancies
    The Persian steed he rides.

    7.
I’ll take a long barrelled rifle
    And venture from the city gates
To where under a desert cliff
    A narrow turn awaits.
Till mid-day by the cemetery
    Chapel – I will laze
Then onto the dusty road
    My rifle I will raise.
In vain the chest is heaving!
    Among the rocks, my aim is true;
Che! hoove-beats are nearing…
    Bastard! I see it’s you!
    
    M.Y. Lermontov, 1841.

Ueli Steck overleden :(

Tot groot verdriet las ik vanmorgen dat Ueli Steck, een groots alpinist, is overleden. Ueli was een waanzinnige klimmer met fenomenale prestaties, daar hoef ik niet verder over uit te wijden. Maar Ueli was naar mijn mening ook een warmhartig, oprecht en bescheiden persoon. Ik heb hem drie keer ontmoet, één keer in Yosemite, één keer in Patagonia en de laatste keer in Nederland tijdens de uitvaart van Martijn Seuren. Hier heb ik Ueli ook even gesproken en kunnen bedanken dat hij die dag aanwezig was in Nederland. Ueli had namelijk zijn grote project van het klimmen van alle 82 vierduizenders ‘on hold’ gezet om afscheid te nemen van Martijn. Terwijl hij niet eens direct aanwezig was bij het ongeluk van Martijn. Dat getijgt van grote klasse!

Helaas is hij zelf nu één keer niet succesvol geweest. Zo zou hij zijn ongeluk zelf hebben kunnen omschrijven. Ueli Steck is helaas niet meer maar blijft voor mij een grote inspiratie, en helemaal als persoonlijkheid!

 

Rumanians in Patagonia

Van mijn Roemeense klimvrienden Sebastian en Aurel kreeg ik een leuk filmpje doorgestuurd over hun beklimming van de Aguja de l’S. En zowaar kom ik er  in het begin ook nog even in voor. Klimplannen maken in het hostel en lekker onzin ouwehoeren :)

R.I.P. Bas!

Afgelopen vrijdag 3 maart is Bas van der Smeede in zijn slaap overleden. Bas is net zo oud als mij, 36 jaar :( Alhoewel Bas al sinds 2014 vocht tegen leukemie had ik dit niet zo aan zien komen. Een enorme klap voor iedereen die Bas kende en liefhad en eveneens voor de klimwereld.

Bas zat net als ik in de CEAT commissie van de NKBV. Binnen de commissie was Bas een grote bron van kennis. Over bergen en de logistiek van een expeditie wist Bas veel nuttige tips mee te geven aan de klimmers die met vragen kwamen. Met een sterke eigen mening, die menigmaal van de mijne verschilde, konden we altijd een goede afweging maken binnen onze commissie. In november hadden we nog een vergadering bij Bas en Saskia thuis omdat Bas nog erg zwak was. Het was huiselijk en gezellig met thee en chocolaatjes. Ik ken Bas als een hele vrolijke vent met een ongekende positieve instelling en een onlesbare passie voor het klimmen. Tijdens zijn ziekte was hij altijd positief zoals ook eind november.

Bas is een fanatiek en volop gepassioneerd klimmer die er alles aan deed zijn dromen na te leven. Samen met zijn geliefde Saskia en Bimbo waren ze net als ik vaak te vinden in het klimgebied Ettringen in Duitsland. Rotsklimmen en na afloop Weissenbier. En praten over mooie routes en klimbestemmingen in de wereld. Ook kon Bas altijd erg gepassioneerd en trots vertellen over zijn ondernomen of aanstaande expedities met het Alpine Adventure team. Met deze expedities wist Bas mooie en onbeklommen bergen over de hele wereld te spotten om het avontuur aan te gaan en zijn dromen na te leven. Toen hij in 2015 genezen werd verklaard van leukemie was de expeditie naar de Yawash Sar in Pakistan alweer geboekt. En toen zag ik jullie ook weer in Ettringen :)

Bas we zullen je in de CEAT enorm missen. We zullen je in Ettringen enorm missen. En we zullen je als persoon enorm missen. En ik zal jou passie voor het klimmen en de gedrevenheid om je dromen na te leven nooit vergeten. Hierin ben je absoluut een voorbeeld voor mij!

Rust zacht Bas !

Een gezellige avond in Ettringen met van links naar rechts: Michael, Bimbo, Bas, Saskia en Niek. Foto: Kris Schrijvers

Een gezellige avond in Ettringen met van links naar rechts: Michael, Bimbo, Bas, Saskia en Niek. Foto: Kris Schrijvers